आज आमच्या लेकीचे द्वितीय पुण्यस्मरण , त्यानिमित्त तिच्या आयुष्याचा थोडक्यात सारांश मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे . सतरा वर्ष तिने आम्हाला साथ दिली व या कालावधीत असंख्य आठवणी व सुंदर क्षण आम्हा उभयताना दिले . या ब्लॉगवरील बऱ्याच online टेस्ट तिने तयार केल्या होत्या , तिच्या पावन स्मृतीस विनम्र अभिवादन ......
आमची लेक अनुजा … संघर्षातून घडलेलं एक सुंदर व्यक्तिमत्त्व
आमची लेक आज आमच्यात नाही, ही जाणीव अजूनही मन स्वीकारायला तयार होत नाही. डोळे मिटले की तिचा हसरा चेहरा दिसतो, तिचा आवाज ऐकू येतो आणि क्षणभर वाटतं—ती आत्ता हाक मारेल… “बाबा…”
पण डोळे उघडले की वास्तव समोर येतं…
आणि काळजात एक असह्य वेदना उठते.
आमच्या लेकीचं आयुष्य अगदी सोपं नव्हतं. तिने लहानपणापासून अनेक संघर्ष पाहिले. शैक्षणिक क्षेत्रातही तिला अनेक अडचणींचा सामना करावा लागला. परिस्थिती कितीही कठीण असली तरी शिकण्याची आणि पुढे जाण्याची तिची जिद्द कधी कमी झाली नाही.
तिच्यासाठी शिक्षण म्हणजे केवळ पदवी किंवा नोकरी नव्हती; तर स्वतःच्या पायावर उभं राहण्याचा मार्ग होता. अडचणी आल्या, अडथळे आले, निराशेचे क्षण आले; पण तिने हार मानली नाही. प्रत्येक वेळी स्वतःला सावरून ती पुढे जात राहिली.
कधी शरीर थकायचं, कधी मन खचायचं; पण आमच्यासमोर मात्र ती शक्य तितकी धीराने उभी राहायची.
आम्ही विचारायचो,
“खूप त्रास होतोय का गं?”
ती हसून म्हणायची,
“काळजी करू नका… मी ठीक आहे.”
आज तिचं ते वाक्य आठवलं की मन हेलावून जातं.
कदाचित ती ठीक नव्हती…
कदाचित तिच्या मनात आणि शरीरात कितीतरी वेदना होत्या…
पण आई-बाबांना त्रास होऊ नये म्हणून ती स्वतःचं दुःख लपवत होती.
तिच्या व्यक्तिमत्त्वातील सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे तिचा प्रामाणिकपणा.
तिने आयुष्यात कधीही खोट्या आधारावर जगण्याचा प्रयत्न केला नाही. जे मनात होतं ते स्पष्टपणे सांगायची. कोणाचं वाईट व्हावं अशी तिची इच्छा नव्हती. साधेपणा, प्रामाणिकपणा आणि माणुसकी—हीच तिची खरी संपत्ती होती.
आणि आमच्यावर तिचा असलेला विश्वास तर शब्दांत सांगणं अशक्य आहे.
तिला कितीही मोठी अडचण आली तरी शेवटी तिचं मन आमच्याकडेच वळायचं.
“पप्पा आहेत ना , मम्मी आहे ना…”
या एका विश्वासावर ती कितीतरी संकटांना सामोरी गेली.
तिला विश्वास होता की काहीही झालं तरी आम्ही तिच्या पाठीशी उभे राहू. तिच्या डोळ्यांत आमच्याबद्दल असलेला तो विश्वास आजही आठवतो आणि मनाला एकाच वेळी अभिमानही वाटतो आणि अपराधीपणाची जाणीवही होते.
मनात प्रश्न येतो—
तिचा विश्वास आपण पूर्णपणे जपू शकलो का?
तिच्या वेदना आपण वेळेवर ओळखू शकलो का?
तिच्यासाठी अजून काही करता आलं असतं का?
या प्रश्नांची उत्तरं कदाचित आयुष्यभर मिळणार नाहीत.
पण एक गोष्ट मात्र नक्की—
आमची लेक हरली नव्हती…
ती शेवटपर्यंत संघर्ष करत होती.
तिने शिक्षणासाठी संघर्ष केला.
आरोग्यासाठी संघर्ष केला.
परिस्थितीशी संघर्ष केला.
पण तिच्या प्रामाणिकपणाशी आणि माणुसकीशी कधीही तडजोड केली नाही.
आज तिचं आयुष्य संपलं असेल, पण तिच्या संघर्षाची कहाणी संपलेली नाही.
तिच्या प्रत्येक प्रयत्नातून आम्हाला शिकायला मिळालं.
तिच्या प्रत्येक वेदनेत तिचं धैर्य दिसतं.
तिच्या प्रत्येक आठवणीत तिचं प्रेम जाणवतं.
आज घरात तिची पावलं नाहीत,
पण तिच्या आठवणी आहेत.
तिचा आवाज नाही,
पण तिचे शब्द आहेत.
तिचा हात हातात नाही,
पण तिचा विश्वास अजूनही आमच्या हृदयात आहे.
आमची लेक आम्हाला सोडून गेली,
पण आमच्यावर ठेवलेला तिचा विश्वास सोडून गेली नाही.
तो विश्वास आम्ही आयुष्यभर जपणार आहोत.
देवाकडे आता काही मागायचं नाही. फक्त एवढंच म्हणायचं आहे—
“देवा, आमच्या लेकीने या जगात खूप सहन केलं. तिच्या वाट्याला आलेलं दुःख आता तिच्या आत्म्याला कधीच स्पर्श करू नकोस. तिला तुझ्या चरणी कायमची शांतता दे.”
आणि जर देवाने कधी मला पुन्हा तिची भेट घडवली, तर मी तिला एवढंच सांगेन—
“दिदी , तू आम्हाला कधीच ओझं नव्हतीस.तुझ्यासाठी केलेली प्रत्येक धावपळ आम्हाला आनंदाची होती.तुझ्यावर केलेलं प्रत्येक प्रेम आमचं भाग्य होतं.आणि तुझ्यावर ठेवलेला आमचा विश्वास आजही तितकाच आहे.”
तू आज आमच्यासोबत नाहीस…
पण तुझं प्रामाणिक मन, तुझा संघर्ष, तुझं शिक्षणासाठीचं वेड, तुझ्या आरोग्यासाठी केलेली झुंज आणि आमच्यावर ठेवलेला तुझा विश्वास—हे सगळं आमच्या हृदयात कायमचं जिवंत आहे.
आमची लेक गेली नाही…
ती फक्त देवाच्या घरी गेली आहे.
आमच्या आठवणींत, आमच्या प्रार्थनेत
आणि आमच्या प्रत्येक श्वासात
ती सदैव जिवंत राहील.
🙏🙏🙏🙏
Post a Comment